Kabuğuma saklandığımı sanarken
Zekeriya kesti gövdemi
Embriyodan bir yalnızlık büyüdü
Kalem gözünden çekilmedi onca yıl
Kadın da başka şey görmek istememişti
Tanrı gündüzün parlaklığını düşürdüğünde
Kahverengi bir duman yürütüyordu onu
Geceyi delip geçmekteydi ayak sisleri
Çare başını aramaktaydı kadının
Dar sokaklardaki kayıp ilanlarından sürerdi izini
Bir umuttur yol çizgileri
Tabelaların bize gülümsediğidir
Ruhumuza ninni ararız santa mariadan
Tüm kadınlar adına
Çünkü en çok kadınlara aittir uzaklar
Bir evliliği taşır gibi taşırlar onu
Eteklerinin tutuştuğu ilk ânâ
Ve rüzgârdır özgürlüğün refakatçisi
Savrulan saçlarım ona emanettir
Saçından düşen ilk tel ile son tel arası
960 km bir kız çocuğu olarak
Kadın döndü ellerine baktı
Bu eller kılıç da kullandı
Flamenko da yaptı
Elleri toprak olmuş o kadını
Hiçbir ağaç yakalayamadı
Çare kadını bulduğunda
Güneş kara tahtayı silmişti artık
Kahverengi duman kurumuştu çoktan oyun parkında
Çocuklar oturmuş parmağıyla gülücük çiziyordu