Bugün dinozorlar gibi konuşmak istiyorum!
Nostalji ve yeni öğrenildiği alımlanmasından belli çarpık bir solastalji arasında gidip gelmek, sesimi yükseltmek, bağırmak, bitmek bilmeyen nutuklar çekmek istiyorum!
O kadar uzun konuşmak istiyorum ki sözün bir yerinde argümanlarım tükensin tam başa toplayayım derken karışsın train of thought’taki tren ve raydan çıksın bir daha hiç yerine gelmesin!
Evet, bugün dinozorlar gibi konuşmak istiyorum!
Ah evvelce ne iyi, ne hoş, ne güzel olan şeyler
Vah vah, şimdice ne fena, ne kokuşmuş haldeler!
O sebeple;
Sizin huzurunuzda efendiler
Firâz-ı zirve-i Sînâ-yı kahra yükselerek
Oradan, Oradan düşmek ölmek istiyorum
Cevf-i ye’s âşinâ-yı hüsrâna…
Derken, amma ölmeden ve çözüm sunmadan şikayet etmek istiyorum!
Efendiler! Konumuz şiirdir!
Herkesin yazmasını çok iyi bildiği, çünkü en başında gizli bir özne olarak kendisi dururken laf arasında ailesinde en az birkaç ferdin şair olduğunu söylemekten hiç mi hiç geri durmadığı, hemen herkesin meşhur şairleri çokça bildiği ama nedense kimsenin okumadığı şu herzeden bahsetmek istiyorum!
Toplaşın da üleşelim çıkınımdaki köhne artığı!
Bakalım ne düşecek şu dinozorun terekesinden talihinize!
Efendiler!
Kusur yayıncıda mıdır? Yazıcıda mı, yoksa alımlayıcıda mı?
Gelin verip veriştirelim şiiri metalaştıran yayıncılara!
Ne münasebetle damarlarımızdan, beynimizin kıvrım kıvrımakan mavi pırıl pırıl şelalelerinden ve ruhumuzun uçuş uçuşlarından kalem ve kağıtlarımıza (daha doğrusu dijital ayak izlerimize) dökülen o harikaları bandrolleyip de satışa koyarlar!
Mendeburlar (!?)
Utanmazlar (!?)
Lar -lar!
Ler -ler!
Kitapçıya girmezler(!?) Girseler kitap almazlar(!?) Alsalar okumazlar(!?) Okusalar anlamazlar(!?) Anlarlarsa beğenmezler(!?) Beğenseler paylaşmazlar! Paylaşsalar yanlış paylaşırlar(!?)
Efendiler!
“Öğrendim ki” diye bir şiir vardır. Dijital dünyada dilden dile dolaşır! Dolaşır, dolaşır da binlerce algoritmik titreyiş arasında bir türlü sahici muhatabını bulamaz! Bulamaz çünkü şairin dediği gibi “o şiir” kendisinin değil, hatta “o” bir şiir bile değildir!
Ve daha söz konusu etmediğimiz sayfalar dolusu
gülünç
gülünç
gülünçlükler !
Evet, bugün tam bir dinozor gibi konuşacağım!
Bütün bu alımlayıcılar ve yayımcılar arasında bir de yazıcılar var! Şairler!
En çok onlar kızarlar şiirin metalaşmasına, en çok onları öfkelendirir yayıncıların tüccarlığı, yayınevleri birer tecimevleridir. Satış merkezli müdahale çabaları, yıldan yılda şiir kitaplarının baskı sayılarını taa 250’lere kadar düşürmeleri kanlarına dokunur, entelektüel kimseler olmasalar hatta yakası açılmadık küfürler bile duyulabilir ağızlarından! Heyhat ki müeddep insanlar!
Ah efendiler, çok yamandır halleri!
Train of thought…
Thought…
Thou…
Tüh…
Neyse!
Çoğu da öğretmendir günümüzün Memurlar Cumhuriyeti’nde! Bazen ama çok nadiren, yeteri kadar değer verilirse kendilerine ilkokul, ortaokul, lise, üniversite demeden dersten yırtmak için konferansa katılan öğrencilerin yemek parasına istemsizce bir konarlar ki o kadarı da olsun a kuzum, taş mı yiyecekler!
Hem bunu öyle zarifçe yaparlar ki görmeyin gitsin!
Hani bir kuğu düşünün güzel başını suya daldırsın da çıkarsın şöyle aheste aheste, öyle seviyledir işte konferans sonrası paraların masadan inip kalkışı!
Velhasıl efendiler!
Bugün ne yeni bir söz benden size, ne sihirli bir değnek ne de bir çözüm!
Çünkü;
Ah evvelce ne iyi, ne hoş, ne güzel olan şeyler
Vah vah, şimdice ne fena, ne kokuşmuş haldeler!
Lar -lar!
ve
Ler -ler!
Gülünçlükler!
Gülünçlükler!
Yazık oldu
Cevf-i ye’s âşinâ-yı hüsrâna…
LAR-LAR VE LER-LER | Berat Bıyıklı
