PORSUK AĞACI | Emre İnci 

dallarımı oynatınca

duygumu kemiren kargalar kaçar

Kökümden bin parça alıp

saklar mahkeme kağıdına o kara kafes karga

Yapraktan soyulan parça

ıslatır çocukları

yorulur verilen son nefesler

koşarım onunla saklanacak yerlere

bulutların kırılganlığı söner kararla

çocuklar korkar

benim gövdemi bir tekerlemeyle avuturlar

sevgiyle acır elleri çocukların

büsbütün çıkar kuleye, devrilirim

Eğer çocuk bulunursa

bir hışımla titrer masa

Islanır kilim

gürler kalbim

olunca yarılır gibi kabuğum.

Bulunmuş artık o.

kavganın kurduğu koşusuyla

çabalar tutmaya

ezilmemek için kırar yaprağı bilirim

yıkıntımla söner alevlerin sığası

sömürgeler başlar

ahlakım yıkılır imzalara

eğer saklanmazsa çocuğun koşusu

güler bir daha yargıç

önüm arkam sobe