dallarımı oynatınca
duygumu kemiren kargalar kaçar
Kökümden bin parça alıp
saklar mahkeme kağıdına o kara kafes karga
Yapraktan soyulan parça
ıslatır çocukları
yorulur verilen son nefesler
koşarım onunla saklanacak yerlere
bulutların kırılganlığı söner kararla
çocuklar korkar
benim gövdemi bir tekerlemeyle avuturlar
sevgiyle acır elleri çocukların
büsbütün çıkar kuleye, devrilirim
Eğer çocuk bulunursa
bir hışımla titrer masa
Islanır kilim
gürler kalbim
olunca yarılır gibi kabuğum.
Bulunmuş artık o.
kavganın kurduğu koşusuyla
çabalar tutmaya
ezilmemek için kırar yaprağı bilirim
yıkıntımla söner alevlerin sığası
sömürgeler başlar
ahlakım yıkılır imzalara
eğer saklanmazsa çocuğun koşusu
güler bir daha yargıç
önüm arkam sobe