Buharlaşmıştı.
“Hiçbir nesneye etki etmediğim bu yerde su zerresiyim. İnsanlar çarpışıyor, ayrışıyor, kediler karşıdan karşıya geçiyor, aşılı köpekler buldukları güneşte uyukluyor. Gözümün gördüğü kadarıyla sevmek istiyorum olanları. Olmuyor.”
Bugün gireceği sınavın aslında dün yapıldığını fark etmemişti bile. Yarın, şimdi ve dün onun için aynılaşmıştı.
“Soğukta üşümelisin, rüzgâr yaseminleri durdurmuyor, şemsiye falan al, yağmur var. Haberdar olmak, bununla bile, duyularım kendime artamıyor, sadece istatistiksel rapor vermekten başka bir işe yaramıyorlar artık.”
Bir adım geride duranlardan bir adım daha geride etrafı seyrediyordu. Başını kaldırdı, karşısında iki kişilik boş masa. Başını eğdi, o gülerken elindeki fotoğrafta dolu duruyordu.
“Çizgisiz, saman, satırları bölünerek. Ya da parlak, yarı mat, metalik, hizası onmadık yerinden. Biri bir yanda kalır ağacın, biri bir yanda, beyaz bir yıldırım gibi tepedeki mavilik ayrılarak dörde beşe. Yırtmak istiyorum. Belki başka bir zaman ama kesinlikle şimdi değil.”
Okuldan sonra buraya gelip oturduğu taş üzerinde taşlaşıncaya kadar kaldığını gördü uzaktan bir yerden. Olur değil. “Her şeyin kaybolduğu bir yerdeyim. Oradan bakıyorum buraya. Kaçtığımız şeylere bile ulaşamayacağımız bir yer artık burası. Hiç durmamışız gibi hiçbir fotoğrafa, fotoğrafların bile çürüyüp yok olduğu bir yerde. Bir yerden görüyorum kendimi silinip giden ellerin tuttuğu nesnelerin ve adlarının.
Hiç mi adım atmamışım gibi yoldan kaldırıma, bir parça toprağa. Oradan bakıyorum buraya adresimi hatırlayamadan, şu andan. Tanıdığım tanımadığım kim varsa herkes eşit, aynı olmuşuz yabancılıkta. Var mıydık? Bilir miydik birbirimizi? Nasıl? Uzak. Bakıyorum iki taraflı. Yer kırılacak burada, orada kırıldı ve zamanın kucağındayız.” diye geçirdi içinden.
Parkın ilerisindeki trafik ışıkları yanıp sönüyordu. Her yeşilden sonra ten rengi duvarlarına doğru yürüdüğü okulunu önce bahçe duvarının, sonra akçaağaçların izin verdiği ölçüde görebiliyordu. Kızıl yeşil yaprakların göz göz örttüğü açık kahve cephede oyulu, etrafı yamultarak yansıtan yarı karanlık çerçeveleri izledi. Bir şeyleri bir şeylere benzetmeye çalışarak. Bahçe kapısına çapraz duran binaya yaklaştıkça devasa giriş kapısını, kapıyı takip eden duvarın dik kenarındaki uzun pencereleri olan yan duvarı, kafelere uzanan kıvrımlı parke yolu, yolun bir tarafında yeni budanmış bodur mavi servileri görebilirdi.
Bu kez okulu bırakacaktı. Kesin. Her seferinde annesi engel olduğu için kararsızlığını kendi yetersizliği olarak görmüyor, bahanesini annesinin isteklerine teslim etmek onu rahatlatıyordu. Bu ısrarla mücadele etmek böylelikle ona kendiyle yüzleşmemesi için elverişli bir meydan oluyor, bir uçtan bir uca burada saklanabiliyordu.
Parktan çıktı, yürüdü aklından yollarda akarak. Bir taşın kopması, akıp giden bir su yolunu tıkaması gibi bavulunu koydu odanın ortasına. Dünyada durgun ve akan ne kadar su varsa hepsine taş yürüdü.
DURGUN VE AKAN NE KADAR SU VARSA | Eşe Özbek Demircan
