TÜTÜLÜ ZAMAN | Meltem Çapar Çiftçi 

Kendime tütülü bir elbise sipariş versem

Belki balkon demirlerine tutunmuş

Büyümenin icat ettiği ciddiyeti üzerimden atabilir miyim?

bir limon çekirdeği olurum yeniden,

ağzımda plastik düdük sesiyle

zamansız ağlayan bebekliğimle uçururum güneşi

postacı ziline bastığında,

çantasında parmak arası terlikler ve

pofuduk saç tokalarıyla gelir belki o geçmiş

—henüz her şeyin iyileşebileceğine inandığım o yaş.

ben o tütüyü giyerim,

ve dünya bir salıncağın hızında

geri sarar kendini.

hiçbir büyü,

çocuk olmanın tesadüfi mucizesi kadar

yakışmaz üzerime

bir elbise,

bir rol değilse eğer —

neden içine girince bu kadar çok şey değişir?