Ne olduğumdan habersiz
beni pirinç havana koyuyor
Pazulu kolların
umursuz gönlünün dövdüğü
Bir çakıl veya yürümeyen çiğdem çiçeği
Yazgımız, bir de bununla deniyor bizi
Daha ne kadar alabiliriz
kendimiz de bilmezken,
dönemecin sonunda devam ediyor
artık tanımadığımız birisi
Yağmur yağıyor
Asfalt koyulaşıyor
Gün geçiyor, soluyor
eski elbisemi göstermenin
hayali –
henüz
doğmayan insana.
Related posts
KANAT AÇIKLIĞI | M. Burak Çelik
1 dk okunma
EMİR KİPİ | Sami Uluğ
2 dk okunma
NAAT FUKARA | Kadir Daniş
1 dk okunma
İLKEL BİR KULLUK | Mehmet Akif Öztürk
1 dk okunma
Son Eklenenler
KİM BU UZAYLILAR? | Haris Şerif Bahadır
İnsanlık yıldızlara ulaştığında yepyeni bir âlemle karşı karşıya gelmişti. Daha önce sanılanın aksine kâinat sessiz ve tenha değil; kalabalık...