BABAM BANA ŞİİR ALDI | Roşan Orhan 

Bir anahtar düşüyor cebimden

—ev kılığına bürünmüş, Beyoğlu’nda.

Merdivenleri,

çocukluğumdan düşen tırnak parçalarıyla örülmüş.

Tavanı, gökyüzüne değil

bir ihmalin kabuğuna açılan.

Her odasında başka bir rüzgâr oturuyor,

pervazlarda eski plakların yorgun soluğu,

mutfakta çatlak tabakların beklediği

kırık harfler pişiyor.

“Babam bana şiir aldı” diyorum

çünkü hiçbir ev bu kadar duyguyu sığdıramaz.

Karşı apartman:

Zamanı yanaklarında çatlatan bir taş bina.

Ve sen —orada—

camın ardında duran Havz-ı Kevser’den düşmüş iki damla.