Bir gelin ağlıyordu pencerede
Üç yüz altmış beş sabahın
Bohçasını çıkarırken gece
İhbar edilmesin diye bakışları
Fer sürdü göz kapaklarına
Daha küçüktü yazgısı, küçücüktü
Hayasızca atılmışken hayata
Cehennemdi evlat edinen onu
Çıktığı merdivenin basamakları çürüktü
Ve sonra
Duvağından atladı gelin
Saç tellerinde habersiz güvercinler
Kimsenin umurunda olmayan dört yılı
Toplayıp gittiler
Related posts
ÂH’LAMA FONOGRAMI | Birol Öztürk
1 dk okunma
İYİ ANLAŞMA | Bayram Tayyip Yaslıca
1 dk okunma
ZAR AĞLAMAK | Salim Nacar
2 dk okunma
AZİZLER BİLİR KUTSAL ELMA | Zeynep Karaca
1 dk okunma
SUSKUN OĞULLAR TEKKESİ | M. Burak Çelik
1 dk okunma
Son Eklenenler
KİM BU UZAYLILAR? | Haris Şerif Bahadır
İnsanlık yıldızlara ulaştığında yepyeni bir âlemle karşı karşıya gelmişti. Daha önce sanılanın aksine kâinat sessiz ve tenha değil; kalabalık...